Klik hier om terug te keren naar de Startpagina van de artikelen en hoofdmenu!

 

© Artikel geschreven door Willemien Timmer

 

4 mei 2000, Dodenherdenking in Westerbork

 

 

Ik zat thuis. Ik was rusteloos. Ik zat niet lekker mijn vel. Ik had een vaag onrustig gevoel van binnen. Het leek of ik mijn ei niet kwijt kon en geen stilte in mezelf kon vinden.

Om dit gevoel kwijt te raken besloot ik een vriendin te bellen, om te kijken of we iets af konden spreken. Misschien kon dat mijn onrust verzachten.

Aan de andere kant van de lijn werd me verteld dat ze op het punt stonden om naar Westerbork te vertrekken, om daar de dodenherdenking mee te maken. Ik was daar nog nooit geweest, maar ik mocht wel mee. Op dat moment voelde ik ineens een kou langs me heen gaan en er kwam een onverklaarbaar diep verdriet in mij omhoog. Eigenlijk wist ik hierdoor niet goed of ik wel of niet mee moest gaan, maar besloot toch mijn diepere gevoel te volgen dat zei dat ik daar moest zijn vanavond.

Ik werd opgepikt met de auto en samen reden we richting Westerbork.

Eerst was het wat gezellig bijkletsen, maar op een gegeven moment ontstond er plots een wat geladen en drukkende sfeer. Dit had niet zozeer met ons te maken, als wel met de plaats waar we naartoe gingen. Dat konden we allemaal voelen.

Het was erg druk bij Westerbork en het was moeilijk om de auto kwijt te raken. Hierdoor moesten we een aardig eind lopen (wel lekker door het bos) om bij het kamp te komen.

Alhoewel we stevig doorliepen, konden we niet voor 20.00 uur bij het monument zijn voor de herdenking. We kwamen vlak voor 20.00 uur aan bij het appél terrein en besloten daar te blijven, terwijl we andere mensen nog door zagen hollen richting het monument. We voelden ook dat we toch eigenlijk hier moesten zijn, dus dat kwam mooi uit. We waren ook de enigen die hier bleven. Bij het monument was het gigantisch druk. Dat konden we in de verte wel zien.

Mijn hart bonkte in mijn keel toen we aankwamen bij het appél terrein. Ik wijtte dit aan het snelle lopen. Ik zette 1 voet op het bestraatte terrein en voelde direct dat dit niet de bedoeling was. Dus stapte ik direct weer achteruit en ging zitten naast dit terrein op een plek waar mijn gevoel me heen leidde.

Ik zat heel rustig in het licht van de zon en merkte dat ik voor het eerst vanavond wat rustiger werd van binnen. Ineens werd ik me ook bewust van de ontvankelijke staat waarin ik eigenlijk verkeerde op dat moment. Ik kon me steeds meer ontspannen. Dit alles gebeurde in ongeveer een halve minuut.

 

Toen begonnen de klokken bij het monument te luiden, de inleiding op de 2 minuten stilte, en ik zakte spontaan ineens weg in een soort diepe trance. Vanaf dat moment kreeg ik niks meer mee van wat er om me heen (in het hier en nu) gebeurde.

Ik zag ineens direct dat de tegels van de appél plaats verdwenen waren en plaats hadden gemaakt voor houten planken/ platen, een soort vlonders.

Direct hierna hoorde ik de fluit van een oude stoomtrein en hoorde en zag ik een oude stoomlocomotief met houten wagons aan komen rijden. Op welke plek dat precies was ten opzichte van de plek waar ik zat weet ik niet precies.

Ineens veranderde het beeld en zag ik allemaal mensen/ gevangenen die in de trein geduwd werden. Dit ging niet bepaald zachtzinnig, maar er werd gebruik gemaakt vamn stokken en agressieve herdershonden. Hele groepen mensen werden tegelijkertijd in de houten veewagons gedreven. Er was geen zorg voor degenen die vielen door het gedrang. Zij werden gewoon onder de voet gelopen. Ik hoorde allerlei verschillende talen (o.a. Nederlands en Duits) en het was een hoop lawaai, geschreeuw en gesnauw.

Het was heel erg pijnlijk om deze beelden te zien. Dit raakte me diep.

 

Toen voelde ik plots een kleine kinderhand, die mijn hand vast greep. Het was niet te zien of het een jongetje of meisje was wat me vast pakte, maar het kind had kort zwart haar en zag er armoedig, verhongerd en vermoeid uit. Het kind bleef aan me trekken en zei; ‘Jij moet ook mee’.

Dit raakte me diep emotioneel.

Het kind bleef trekken en herhaalde steeds deze zin. Dit was zeer aangrijpend en de eerste tranen begonnen op te komen.

 

Ineens hoor ik een klein meisje van een afstand roepen ‘Mammie, mammie, kijk een engel!!!” ze trekt hierbij aan moeders rok en wijst naar mij. De woorden blijven brandend achter op mijn trommelvlies…

Nog een keer roept ze, haar moeder schenkt er geen aandacht aan en sleurt haar kind mee richting wagons.

Verschrikt van deze uitspraak en zeer geëmotioneerd blijf ik achter. Deze zin zal me de rest van de avond blijven achtervolgen. Deze ene zin…….die me raakte tot in het diepst van mijn ziel. En ik zal deze woorden nooit vergeten, zolang ik leef. Sterker nog, als ik terug denk aan deze ervaring, hoor ik ze letterlijk nog!

Dit raakte zo enorm, iets diep in mij. De tranen stroomden me over mijn wangen.

 

Ineens wordt ik me langzaamaan weer iets bewuster van mijn omgeving. Ik hoor voetstappen in mijn richting komen.

Na een paar tellen open ik mijn ogen en merk op dat de herdenking schijnbaar al even is afgelopen. De lange rijen mensen zijn al bijna helemaal teruggelopen vanaf het monument naar de plaats waar wij zitten.

Ik hoor van mijn vrienden dat de klokken ook alweer een aantal minuten luiden. Hier heb ik niks van mee gekregen.

 

Geheel ontroerd en onder de indruk, in eerste instantie niet in staat om te spreken, blijf ik rustig zitten om bij te komen. Er komen steeds meer mensen naar het terrein waar we zitten. Het valt me op dat veel mensen me even aankijken.

Ik ga even later op een bankje zitten, 5 meter verderop. Wanneer ik even later opzij kijk naar waar ik eerder heb gezeten, zie ik plots dat daar een grote witte Lichtstraal uit de aarde komt. Ik voel hierbij ook een enorme kracht. Het hoe en waarom daarvan vraag ik me op dat moment niet af. Ik ben nog te diep geraakt.

 

Toen alles wat was afgezakt hebben we samen nog een stukje over het terrein van Westerbork gelopen. Toen bleef het gelukkig even relatief rustig wat betreft indrukken en waarnemingen. Bij het monument wordt ik licht beroerd. Ik merk op dat ik toch nog in een wat andere bewustzijnstoestand rond loop, maar ook meer in mezelf ben, wat de ontroering van eerder deze avond vast houdt.

Ongeveer een half uur later kon ik pas over mijn ervaring praten, en hierbij voelde ik me opnieuw diep geraakt. Ik voelde de ervaring weer even diep als toen ik het werkelijk beleefde. Het stemmetje van het meisje bleef maar door mijn hoofd galmen.

 

Mijn vriendin vertelde dat ze soortgelijke ervaringen van mij al verwacht had op deze plek, omdat ze zei dat er op ‘zo’n stralend Licht’ wel zielen zouden moeten reageren. Ook had ze van te voren al gehoopt dat ik hier een stukje healing zou mogen komen brengen.

 

Wanneer we terug lopen richting de auto, komen we nogmaals langs de appel plaats. Mijn vriendin zegt dat ze het gevoel heeft dat we hier nog even moeten blijven staan. Dat ‘ze’ nog iets willen zeggen. Vrij vlot daarop hoor ik ook de woorden; ‘Bedankt! Bedankt dat jullie ons in ere houden! Bedankt! Bedankt voor het Licht’. Ik zie hierbij een groepje ‘mensen’ staan, gekleed in lompen. Ze zien er vies en ondervoed uit.

Ook mijn vriendin kreeg een soortgelijke waarneming en woorden.

Bij het verlaten van het kamp hoorde zij nog; ‘bedankt voor het vertrouwen!’

 

Wanneer we terug lopen door het bos, draaien mijn vriendin en ik zich op een gegeven moment onverwacht tegelijkertijd om. Beide hadden we tegelijkertijd voetstappen gehoord achter ons, en ook beide hadden we het gevoel gehad dat iemand ons dicht van achteren naderde. Toen we ons omdraaiden was er niemand.

We konden er gelukkig samen om lachen, dat we beide hetzelfde ervoeren en tegelijkertijd reageerden.

 

Alle drie hadden we gedurende ons bezoek aan het kamp een enorm droge mond en keel gehad. Pas toen we zo’n 15 km. Van Westerbork af waren, werd dit minder, terwijl we niks te drinken hadden gehad. Het heeft waarschijnlijk te maken gehad met de dorst die de mensen in het kamp hebben gehad.

 

Dit was weer een zeer intense en diep ontroerende ervaring.

Ik was blij dat er mensen bij me waren die dit soort ervaringen kunnen begrijpen. Het was fijn om dit samen te kunnen delen. Dat is heel waardevol….

 

En het verhaal gaat verder……. Niet in Westerbork, maar thuis.

 

Wanneer ik ’s avonds thuis kwam ben ik direct mijn ervaring gaan opschrijven. Halverwege het schrijven wordt ik gestoord door het gevoel van een aanwezigheid in de kamer. Zodra ik me hierop concentreer zie ik een jongen van ongeveer 14 jaar staan. Hij is gekleed in lompen, broodmager en heel vuil. Hij is vrij lang van postuur. Direct ook hoor ik hoe hij zich voorstelt als; Johan.

Ik vertel hem dat ik ‘m in het Licht zal zetten, opdat hij zijn eigen Licht mag ontdekken.

Ik heb een bergkristal in mijn hand en intuïtief hef ik deze hand op in zijn richting.

Ineens zie ik achter de jongen een vrouw (met een hoofddoek om) verschijnen en een lange, magere man.

Ook zie ik veel Licht naar hen toe stromen.

Dan verschijnt er plots een Lichtwezen (een figuur van stralend, puur, wit Licht). En er verschijnt een soort lichtende weg naar een soort lichtende poort. Het Lichtwezen leidt deze 3 zielen over de brug naar de Lichtpoort.

Halverwege draait de jongen zich om en zwaait. Het voelt als een bedankje.

Dan langzaam verdwijnt de brug en poort van Licht en ben ik weer alleen in mijn kamer…

Met een gelukzalig en tevreden gevoel ga ik verder met mijn bezigheden.

In verwondering, respect, ontroering en diepe dankbaarheid voor zulke mooie ervaringen en het Lichtwerk dat ik heb mogen doorgeven.

 

©Willemien Timmer

4 mei 2000